Cervicale osteochondrose

Bij osteochondrose treden degeneratieve veranderingen op in de tussenwervelschijven en gewrichten. De ziekte tast het kraakbeen van de tussenwervelschijven aan, waardoor ze hard worden en aanzienlijk krimpen, hun vermogen verliezen om een schokabsorberende functie uit te voeren en intense pijn veroorzaken.

Osteochondrose van de cervicale wervelkolom (OCS) is een degeneratieve-dystrofische ziekte van progressieve aard, waarbij de tussenwervelschijven van de nek uitgeput, vervormd en geleidelijk vernietigd worden. Als gevolg van het feit dat kraakbeenweefsel zijn schokabsorberende eigenschappen ontbeert, komen de oppervlakken van de gewrichten bloot te liggen en worden de wortels van de wervelkolom bekneld, wat acute pijn veroorzaakt.

Als de pathologie niet snel wordt behandeld, kan de wervelkolom verstarren en zijn natuurlijke flexibiliteit verliezen. In dit geval zullen de hersenen minder goed van bloed worden voorzien en zal de zenuwgeleiding ernstig worden beïnvloed.

Cervicale osteochondrose kan zich ontwikkelen als een onafhankelijke ziekte of onderdeel worden van een gegeneraliseerde laesie van de gehele wervelkolom, die ook de thoracale en lumbosacrale gebieden bedekt.

Algemene informatie

Velen geloven dat cervicale osteochondrose een vaker voorkomende pathologie is dan osteochondrose van andere delen van de wervelkolom. Dit is niet helemaal waar, omdat alle punten met de meest intense belasting van de wervelkolom, dat wil zeggen plaatsen waar deze fysiologisch buigt, even vatbaar zijn voor dystrofische en degeneratieve veranderingen. In dit geval worden de onderste secties meer belast dan de bovenste.

De mening dat de nek vaker lijdt, wordt veroorzaakt door intensere symptomen van cervicale osteochondrose. Feit is dat de halswervels erg mobiel zijn en dat ze constant hun hoofd moeten vasthouden. Het is de moeite waard hieraan toe te voegen dat de uitgangen van de wortels van het ruggenmerg in dit gedeelte zich op een speciale manier bevinden. Al deze omstandigheden verklaren de specifieke intensiteit van de symptomen.

Interessant: Uit statistische gegevens blijkt dat op middelbare en oudere leeftijd 60% van de bevolking OSHO heeft. Tegelijkertijd is er een tendens naar een scherpe verjonging van de ziekte, die steeds vaker voorkomt bij jongeren en zelfs tienerkinderen. Dit kan worden verklaard door een sedentaire levensstijl, werken en studeren achter de computer, gebrek aan dagelijkse lichamelijke activiteit en slechte voeding.

1. Fysiologisch. Deze vorm van cervicale osteochondrose ontstaat doordat het lichaam ouder wordt en de tussenwervelschijven verslijten. Het pathologische proces wordt beïnvloed door het endocriene systeem, waarvan de activiteit verandert na het bereiken van de menopauze. Ten eerste begint het kraakbeen dichter bij het midden van de tussenwervelschijf te verslechteren en vervangt vezelig weefsel het normale kraakbeenweefsel. Het is onmogelijk om dit natuurlijke proces om te keren, maar als u speciale medicijnen gebruikt, kunt u de veranderingen gedeeltelijk compenseren.
2. Pathologisch. OSHO ontwikkelt zich in dit geval als gevolg van abnormale destructieve processen die in het lichaam plaatsvinden. Dit kunnen stofwisselingsstoornissen, ontstekingsprocessen, immuunziekten, degeneratieve veranderingen, enz. Zijn. In dit geval lijdt het weefsel rondom het kraakbeen: zouten worden afgezet op de botten, ontsteking van de zenuwwortels treedt op, skeletspieren atrofiëren of worden pathologisch gespannen. Dit leidt ertoe dat het hoofd-, nek- en borstgebied last begint te krijgen van een verminderde bloedcirculatie. Een tijdige diagnose en adequate behandeling kunnen de normale werking van de wervelkolom herstellen.

Fasen

Het pathologische proces bij OSHO verloopt in fasen. Er zijn in totaal vier fasen:

• Fase I. Aan het begin van de ziekte ervaart een persoon een licht ongemak en voelt hij dat de nekspieren een beetje overbelast zijn. In dit stadium zijn de tussenwervelschijven niet langer stabiel.
• Fase II. Kenmerkende lokale pijn verschijnt, vooral wanneer een persoon zijn hoofd beweegt. Kraakbeenvervorming en vernietiging van de vezelring vindt plaats. De wervels beginnen dichter bij elkaar te passen naarmate het kraakbeen verandert.
• Fase III. Naarmate cervicale osteochondrose vordert, ervaart een persoon behoorlijk ernstige en constante pijn, en zijn bewegingen zijn zelfs nog beperkter. Als u uw hoofd draait, kunt u zich duizelig en misselijk voelen. Deze verschijnselen worden verklaard door een verminderde hersencirculatie. De patiënt wordt lusteloos, wordt sneller moe en heeft een verminderde aandacht. Verdere verdunning van het kraakbeen en sluiting van de wervels vindt plaats. Volledige vernietiging van de vezelring wordt waargenomen. In dit stadium is er een groot risico op de vorming van een hernia tussen de wervels.
• Fase IV. De pijn is zo hevig dat er geen mobiliteit in de cervicale wervelkolom is. Om de bloedtoevoer naar de hersenen te herstellen is constante medicatieondersteuning nodig. Er vindt fusie van de wervels plaats.

Symptomen

OSHO gaat in de beginfase niet gepaard met symptomen. Progressie van de ziekte leidt tot ongemak of pijn. Onaangename gevoelens verspreiden zich naar het hoofd, de nek en de borst, maar kunnen soms ook de armen aantasten.

Symptomen die kunnen optreden bij cervicale osteochondrose worden beschouwd in het kader van vier mogelijke syndromen:

1. Gewervelde. Bij dit syndroom knarst de nek duidelijk wanneer de patiënt zijn hoofd draait of kantelt. Dan ontstaat er pijn in dit gebied en worden bewegingen daarin moeilijk. Op röntgenfoto's is te zien dat de wervels en tussenwervelschijven van de cervicale wervelkolom morfologisch verstoord zijn.
2. Hartelijk. Bij dit syndroom lijdt een persoon aan kortademigheid en voelt hij zich periodiek zwak. Het is moeilijk voor hem om volledig adem te halen en er is vaak niet genoeg lucht. Van tijd tot tijd treden er manifestaties van het hart op die passen in het klinische beeld van angina pectoris, pijn op de borst of een brandend gevoel.
3. Koresjkova. Als onderdeel van het syndroom worden de schouders, tong, vingers van de bovenste ledematen en de achterkant van het hoofd gevoelloos. De patiënt merkt op dat hij moeilijk kan slikken en dat er ongemak is tussen de schouderbladen. Er is vaak hoofdpijn, met pijn in het achterhoofd en het voorhoofd.
4. Wervelslagader. Met dit syndroom stijgt de bloeddruk op onverklaarbare wijze, duizeligheid en kan een persoon het bewustzijn verliezen. Hij heeft vaak geluid in zijn oren en zijn hoofd voelt subjectief aan als ‘katoen’. De patiënt kan tijdelijk blind worden aan één oog en er kunnen ‘floaters’ verschijnen. Hij voelt zich af en toe misselijk, vooral als hij zijn hoofd beweegt. De hoofdpijn is gelokaliseerd in de achterkant van het hoofd en er kan zich een migraine ontwikkelen. De patiënt is slaperig, heeft moeite met werken, zijn humeur is somber en zijn geheugen en aandacht zijn verminderd.

Belangrijk: Elk van deze syndromen manifesteert zich door een complex van symptomen. Als er geen specifieke symptomen tegelijk zijn, is het noodzakelijk om OSHO te onderscheiden van andere groepen pathologieën.

Redenen

De wervels en het kraakbeenweefsel van het nekgebied ondergaan dystrofische veranderingen "dankzij" de rechtopstaande houding van een persoon wiens skelet zich verticaal bevindt. In deze verticale positie worden dynamische en statische belastingen specifiek verdeeld. De verdeling is sterk afhankelijk van hoe ontwikkeld de skeletspieren zijn en welke lichaamshouding bij een bepaalde persoon heerst.

Meestal ontwikkelt OSHO zich om de volgende redenen:

• lichamelijke inactiviteit. Een gebrek aan beweging leidt tot spierverzwakking en weefselvernietiging;
• niet-fysiologische statische houdingen. Ze leiden tot het optreden van spierspanning, die de lokale bloedcirculatie verstoort en degeneratieve processen in weefsels veroorzaakt;
• onvoldoende of onevenwichtige voeding. Om kraakbeen- en botskeletstructuren op te bouwen en te vernieuwen, en om de spiertonus te behouden, heeft het lichaam voedingsstoffen nodig. Ze kunnen alleen worden geleverd door voedzaam voedsel;
• overgewicht en het dragen van zware lasten. In dit geval ervaren skeletstructuren verhoogde stress;
• chronische stress en constante mentale spanning;
• onderkoeling van de nek. Langdurige blootstelling aan kou veroorzaakt de ontwikkeling van ontstekingen;
• auto-immuunziekten. Dergelijke ziekten beïnvloeden en vernietigen kraakbeenweefsel;
• ziekten van het endocriene systeem. Ze beïnvloeden het mineraalmetabolisme, de normale opname van calcium en andere sporenelementen die nodig zijn voor gezonde botten en kraakbeen;
• nekletsel;
• anatomische afwijkingen in de cervicale wervelkolom van aangeboren aard.

Diagnostische maatregelen

Het stellen van de diagnose "cervicale osteochondrose" is niet zo eenvoudig, omdat de symptomen van de ziekte niet-specifiek zijn en kunnen worden aangezien voor een andere pathologie. Als onderdeel van het onderzoek, om OSHO te identificeren, moet u worden onderzocht door een neuroloog, orthopedist, chirurg en cardioloog.

Een lichamelijk onderzoek en interview van de patiënt is verplicht. Instrumentele en laboratoriumdiagnostische methoden zijn van groot belang.

Om de diagnose ‘cervicale osteochondrose’ te stellen, nemen ze meestal hun toevlucht tot:

• röntgenonderzoek;
• MRI. Magnetische resonantiebeeldvorming is vooral informatief wanneer OSHO net begint. Met zijn hulp kunt u niet alleen harde maar ook zachte weefsels visualiseren. Hiermee kunt u de toestand van de tussenwervelschijven, wervels, spieren en ligamenten beoordelen, en bepalen of de zenuwwortels beschadigd zijn en of er osteofyten zijn;
• echografie onderzoek. Met behulp van echografie kunt u meer te weten komen over de dynamische toestand van zachte weefsels;
• dopplerografie. Door naar de bloedvaten in de nek te kijken, kun je begrijpen hoe beschadigd de bloedvaten zijn die de hersenen voeden, inclusief de wervelslagader, en ook een idee krijgen van de hemodynamiek;
• Echo-CG en ECG. Deze onderzoeken naar de belangrijkste spier in het menselijk lichaam zijn nodig om hartdiagnoses uit te sluiten;
• contrast-myelografie. Als er een vermoeden bestaat dat de zenuwuitlopers bekneld zijn, wordt dit onderzoek uitgevoerd.

Behandeling

Therapeutische tactieken voor OSHO zijn afhankelijk van het stadium, de oorzaak van de ziekte en de mate van schade die is ontstaan. Cervicale osteochondrose kan conservatief, operatief of als onderdeel van een gecombineerde aanpak worden behandeld.

Conservatieve behandeling

Om de normale functie te herstellen of schade aan de wervelkolom in het cervicale gebied te compenseren, worden medicijnen, fysiotherapeutische procedures, fysiotherapie en massage gebruikt.

Medicijnen

Het medicamenteuze behandelingsregime voor OSHO omvat de benoeming van:

• pijnstillers in de vorm van externe (in milde gevallen) middelen en oraal ingenomen medicijnen;
• NSAID's en corticosteroïden, waarbij deze laatste alleen in de behandeling worden opgenomen als dat nodig is en binnen een strikt korte kuur;
• medicijnen die de bloedcirculatie stimuleren en de microcirculatie verbeteren;
• chondroprotectors die kraakbeenweefsel beschermen en herstellen;
• spierverslappers die spierspasmen en spanning elimineren;
• multivitaminen en micronutriëntencomplexen, die beschadigde weefsels bovendien voeden en ondersteunen en er bouwelementen voor leveren.

Zodra de acute symptomen verdwijnen, worden zelfmassage, fysiotherapeutische procedures en therapeutische oefeningen gebruikt.

Oefentherapie

Therapeutische oefeningen herstellen de verminderde bloedtoevoer naar het probleemgebied. Hierdoor worden botweefsel en kraakbeen beter voorzien van voedingsstoffen. Om complicaties bij het uitvoeren van oefentherapie te voorkomen, kunt u isometrische bewegingen gebruiken. De essentie van deze methode is dat de patiënt tijdens oefeningen zijn hoofd niet draait of kantelt, maar deze alleen nabootst.

Belangrijk: Een specialist in fysiotherapie moet oefeningen uit de therapeutische gymnastiek voor een specifieke patiënt selecteren, rekening houdend met de ernst van de ziekte en symptomen, de aanwezigheid van pijn en de individuele kenmerken van de patiënt.

Therapeutische oefeningen ontwikkelen en versterken de nekspieren, die atrofiëren als gevolg van de verslechtering van het pathologische proces. Het helpt de positie van de halswervels te stabiliseren.

Voorbeelden van mogelijke oefeningen zijn onder meer:

1. Met uw rechterhand moet u op de zijkant van uw hoofd rusten en er gedurende maximaal 10 seconden matige druk op uitoefenen. De spieren van nek en hoofd moeten gespannen zijn, maar het is belangrijk dat het hoofd bewegingloos blijft.
2. Vervolgens moet u uw hand laten zakken en de gespannen spieren gedurende 20 seconden ontspannen.
3. Vervolgens herhaalt u deze handelingen met de palm van uw andere hand.
4. Om de volgende oefening uit te voeren, moet je beide handpalmen op je voorhoofd plaatsen en naar achteren drukken. Dit moet gedurende 10 seconden worden gedaan, terwijl de nekspieren moeten worden gespannen om de afwijking van het hoofd te weerstaan. Het is belangrijk dat ze stil blijft liggen.
5. Dan moet je je handen neerleggen en zoveel mogelijk ontspannen.
6. Vervolgens moet u de achterkant van uw hoofd met uw handpalmen omklemmen en uw hoofd naar voren kantelen, terwijl u tegelijkertijd uw nekspieren aanspant en uw bovenlichaam bewegingloos houdt.
7. Aan het einde van het complex moet je de spieren ontspannen en de reeks oefeningen 4 tot 10 keer herhalen.

Deze oefentherapie versterkt de korte nekspieren en bereidt ze voor op dynamische oefeningen.

Als het om de een of andere reden niet mogelijk is om fysiotherapie-oefeningen uit te voeren, kun je zwemmen en watergymnastiek doen - dit is uiterst nuttig voor de cervicale wervelkolom.

Zelfmassage

Door het probleemgebied zelf te masseren, kunt u spierspanning wegnemen en zelfs de ernst van de pijn verminderen. Het is belangrijk om hier enkele regels te volgen:

1. Je kunt het achterhoofdsgebied, de zijkant en achterkant van de nek beïnvloeden.
2. U moet zelfmassage uitvoeren terwijl u zit.
3. Bewegingen moeten worden uitgevoerd in de richting weg van de wervelkolom.
4. U kunt uw nek alleen met uw vingertoppen masseren.
5. Als er gebieden zijn met een ontsteking, kun je daar geen druk op uitoefenen.
6. Alle bewegingen moeten zo soepel mogelijk verlopen. Plotselinge druk kan schadelijk zijn.

Fysiotherapeutische procedures

Fysiotherapie kan het beste worden beoefend in een ziekenhuis- of sanatoriumomgeving. Bij OSHO-behandelingen worden de volgende middelen het meest gebruikt:

• elektroforese, waarmee u het zieke gebied kunt opwarmen, de bloedcirculatie daarin kunt verbeteren en de penetratie van externe medicijnen kunt verbeteren;
• amplipuls;
• magneettherapie;
• UHF-therapie, waarbij warmte wordt toegepast op het getroffen gebied.

Chirurgische behandeling

Er wordt gebruik gemaakt van chirurgische interventie als OSHO optreedt met complicaties in de vorm van extrusies, intense pijn die niet reageert op pijnstillers, en ook als het ruggenmerg bekneld raakt.

Het gevaar van cervicale osteochondrose

In het nekgebied zijn de grote bloedvaten, de dynamische structuren van de skeletbeenderen en de zenuwprocessen nauw met elkaar verweven. Als OSHO niet wordt behandeld, kunnen de volgende gevaarlijke aandoeningen optreden:

• de vezelige ring zal verzwakken en de meest mobiele wervels zullen onderhevig zijn aan dislocaties en subluxaties;
• talrijke osteofyten en verkrampte spiergroepen zullen de bloedvaten en zenuwwortels aantasten - dit zal het compressiesyndroom veroorzaken;
• Inzakkend kraakbeen en sluitende wervels zullen leiden tot de vorming van tussenwervelbreuken en beknelde zenuwen.

Elk beschouwd fenomeen veroorzaakt een cascade van reacties in het lichaam, waardoor de toestand van de patiënt verder verslechtert.

Complicaties van OSHO

Meestal ontwikkelen zich complicaties tegen de achtergrond van cervicale osteochondrose in de vorm van:

• vegetatieve-vasculaire disfunctie;
• verhoogde bloeddruk;
• hersenhypoxie;
• retinale dystrofie en verlies van gezichtsvermogen;
• stoornissen in de werking van de belangrijkste endocriene klier - de schildklier;
• moeite met slikken en ademhalingskrampen als gevolg van disfunctie van de luchtpijp en de slokdarm;
• ernstige pijn in het bovenlichaam die niet reageert op pijnstillers;
• gevoelloosheid en krampen in het getroffen gebied;
• veranderingen in de hormonale niveaus als gevolg van een storing in de hypothalamus en de hypofyse.

Preventie

Om verwaarloosde OSHO vervolgens niet langdurig en zonder resultaat te behandelen, is het veel verstandiger om te proberen de ontwikkeling ervan te voorkomen. Om dit te doen heb je nodig:

• toezien op de juiste houding en hiervoor indien nodig aanvullende orthopedische hulpmiddelen gebruiken;
• richt uw werk- of studeerruimte zo in dat de wervelkolom zich in een fysiologische positie bevindt;
• neem pauzes in het werkproces en vul deze met een speciale warming-up voor de wervelkolom;
• eet meer voedsel dat rijk is aan calcium, fosfor, magnesium en silicium. Deze micro-elementen zijn te vinden in vis, zaden, bonen, zuivelproducten, verse groenten en fruit en noten. Het is de moeite waard om zout en gekruid voedsel te beperken en minder meelproducten en snoep te eten;
• slapen op een kussen en matras met orthopedische eigenschappen;
• deelnemen aan regelmatige matige fysieke activiteit – alles behalve krachtsporten. Zwemmen is ideaal voor het behoud van de gezondheid van de wervelkolom.

Het volgen van deze eenvoudige aanbevelingen zal de ontwikkeling van een dergelijke gevaarlijke ziekte als cervicale osteochondrose voorkomen.